Jestem pierwszy raz na portalu o takiej tematyce. Trudno jest pisać o takich rzeczach, tym bardziej, ze moja sprawa może być dla wszystkich jest niezrozumiała i godna politowania. Nie chce robić z siebie ofiary, ale liczę na pomoc. Nazywam się Igor i mam ok. 30 lat. Jestem wykształcony i mam dobrą, satysfakcjonującą pracę w biurze. Wszystko się zaczęło kilka lat temu. Otrzymałem przez przypadek nr telefonu pewnej kobiety i za pośrednią namową przyjaciół i innych osób zacząłem pisać z pewną kobietą. Ta fascynacja przerodziła się po kilku miesiącach w miłość. Po spotkaniu okazało się że pomimo, ze nie wygląda jest o kilkanaście lat starsza. Piękna, naturalna i z dobrym sercem. Co ważne była także mężatką. Pracowała w biurze do którego często przychodziłem. Zaczęliśmy się spotykać, pisać, spędzać czas razem gdy tylko było to możliwe. Wszystko sprawiło, że moje życie stało się czymś pięknym z kimś dojrzałym i bardzo dobrze rozumiejącym. Zaakceptowałem całe ukrycie i bycie kimś tylko od czasu do czasu bo porostu czułem się kochany i szczęśliwy. Minęło trochę czasu i zamknięto poprzednie biuro. Założyła nowe i pomogłem jej w tym całym sercem. Zawsze wszystko robiliśmy razem. Wszelkie wyjazdy służbowe też razem. Ufaliśmy sobie i mogliśmy na siebie liczyć. Wiadomo, iż na czas przyjazdu męża z Anglii, na czas świąt, sylwestra, dni wolnych byłem sam. Pomimo to byłem cały czas przy niej. Pomagałem tworzyć i rozwijać jej marzenie czyli własne biuro konsultingowe. Zawsze utwierdzała mnie w przekonaniu, że nie śpi z mężem dla mnie. Kiedyś 2 lata temu powiedziała mi o tym szczerze, że zrobiła to jeden raz, że kochała się z nim ale widziała moją twarz. Wtedy mimo wielu łez wybaczyłem jej, bo była przy mnie wtedy cały czas. Czułem, że cierpi razem ze mną. Ale wszystko jej wybaczyłem i jeszcze bardziej zacząłem o nią dbać. Codzienne obiadki w pracy, piękne perły, wreszcie pierścionek z brylantem na dowód miłości i mojej wierności. Nie kochaliśmy się często, ale jeżeli już zawsze (sic) dochodziliśmy we dwoje. Po 4 latach od pierwszego smsa okazało się że jednak regularnie sypia z mężem. Wymogłem na niej tą odpowiedź podniesionym głosem. Potwierdziła to o czym za każdym razem myślałem, że jak mąż przyjeżdża to się po prostu z nim kocha. Wcześniej zauważyłem po bilingach, że jak jest sama wieczorami to pisze niby w sprawach firmowych do 2 w nocy. Po historii przeglądarki internetowej widać też było, że dużo mailuje. Teraz obraca to wszystko kolejny raz w słowa, że "jej jest też ciężko, że nie jest z kamienia, że jest mężatką, że to moja wina...itd". Wiecie co Wam powiem - ja ją dalej kocham, ja dalej o niej myślę. Płaczę, nie śpię nocami, zacząłem się objadać i zamknąłem się w sobie...może i mam depresję, tego nie wiem, ale wiem, że nigdy żadnych leków na to nie będę brał! Wiem już skąd ta oziębłość, skąd tylko małe przytulenia ostatnio albo wcale, skąd ten brak czasu. Wnioskuje, że może ma innych już przyjaciół. Wiem, że pomyślicie o mnie jak o głupcu, który uwierzył zajętej kobiecie. Prawdziwa miłość nie wybiera. Może nie zawsze jej pielęgnowałem w należyty sposób, ale naprawdę się starałem i poświęcałem jej i firmie całe wolne chwile. Nawet bylem zdolny do tego by wprowadzić pewną zasadę w życie, że "albo z Tobą albo w ogóle". Poczułem się jak zwykły kochanek. Nawet nie jak kochanek bo kochanek bierze co mu dają i znika. Poczułem się jakby ktoś niepotrzebny, wykorzystany, nic nie warty... Ból serca jest czymś nie do opisania. Nie chce się żyć. Proszę Was o rady. Ona nigdy nie chciała wytłumaczyć dlaczego i w jakich okolicznościach, czyli po prostu chyba chciała.... Czekam na Wasze opinie.