Nie wiem, co robić, ale wiem, że coś zrobić muszę. Mam 33 lata, jestem spełniona zawodowo i ogólnie mozna rzec zadowolona ze swojego życia. Od ponad 7 lat jestem w stabilnym związku. Partner jest rok młodszy. Jest moim pierwszym poważnym chłopakiem. Poznalam go jak miałam 25 lat. W ogóle zaczęlam cokolwiek miec do czynienia z płcią przeciwną własnie w wieku 25 lat.

Przed nim spotykałam się kilka miesięcy z jednym, zakochałam się, ale tamten ciągle wspominał o swojej byłej i na koniec okazało się, że dla niego to nic poważnego a ja zostałam ze złamanym sercem, przez co szybko zaczęłam umawiać się z innymi przez jeden portal randkowy. Tak poznałam mojego obecnego partnera. 3 tygodnie codziennego pisania, w końcu spotkaliśmy się a potem szybko wszystko się potoczyło - zostaliśmy parą chociaż mimo iż mój partner mówił, że mnie kocha, ja przez pewien czas (miesiąc-dwa) nie czułam tego samego. Poźniej już tak, a może tak mi się wydawało... Sama nie wiem, bo nie mam punktu odniesienia, nigdy wczesniej nie byłam w żadnym związku i nie spotykalam się z nikim na powaznie.

Przez te 7 lat generalnie żylo nam się ze sobą calkiem dobrze. Od dwóch lat mieszkamy razem, on studiuje jeszcze (pózno zaczął studia, zostały mu 2 lata) w lecie zawsze jezdzi za granice na 2-3 miesiące, żeby zarobic na studia. Ja zostaję wtedy w miescie, ale czuję się trochę samotna. Pracuję od kilku lat, teraz mam firmę, Wiadomo, były co jakiś czas kłótnie, drobne problemy, chyba jak w kazdym związku. Póżniej wszystko zaczęło trochę przygasać, aż chyba teraz finalnie dopadła nas kompletna rutyna, może to jakis kryzys. W końcu tez mnie pewne rzeczy i jego zachowania zaczęły przeszkadzać i męczyć: np. to, że to ja głownie zajmuję sie domem, a mój partner w międzyczasie ciągle woli grac w gry i spędza na tym bardzo duzo wolnego czasu zamiast spędzic go razem czy chociazby na rozmowie. O to regularnie kłocimy się co jakiś czas. Mało rzeczy robimy juz razem, mimo iż często mu to mowię albo probuję coś inicjowac. Jest tez moim zdaniem trochę za bardzo zazdrosny o jakiekolwiek inne kontakty, przede wszystkim te z mężczyznami. Nie ma mowy, żeby ktos powiedział mi komplement, bo zaraz jest foch. Klient z pracy napisze pytanie o ofertę a zaraz pytania co to i kto to i po co pisze albo sugestie, że to kochanek. Niby żarty, ale żarty kilkanaście razy na miesiąc o kochanku i w koncu mnie to zmeczyło. Duzo tez lubi zerkac na to, co robię na telefonie, z kim pisze itd. Wychodze na spacer albo na kawę sama i ubieram się jak zwykle (czyli trochę elegancko, ale taki mam styl, żaden szał), a czesto komentuje, ze za bardzo się wystroilam. Ja jemu tego nie robię. Nie patrzę nigdy w telefon. Nie pytam prawie nigdy o to gdzie pisze, z kim i po co. Nie pytam o żadne dziewczyny, chyba nie jestem zazdrosna. U niego raz był foch o spotkanie z kolega, ktorego zna i wie, że to tylko kolega, ale o ktorego jest trochę zazdrosny i trochę mi zawsze go wypomina. Przez to nawet mu nie mowię o tym, że jakis facet skomplementowal mnie na ulicy czy zagadal w barze, bo też byłby foch. Nie ma sensu. Jest jeszcze więcej drobnych szczegółów, drobiazgow, ktore kiedyś może nie przeszkadzały, ale teraz wszytkie razem po x latach już wkurzają albo męczą. Nie będę jednak się rozpisywać. Przez ostatnie 2 lata dość sporo sie kłocilismy i to nieraz serio były awantury, bo takie mamy charaktery, że żadne nie ustapi, a w szczególnosci on: czesto wielu rzeczy po prostu nie sposób mu przetlumaczyc, bo sie wścieka, podnosi głos, ja sie wsciekam i tez podnosze głos a na koniec zawsze się godzimy. Duzo kłocimy się o to, że za duzo spędza czasu na graniu i ze czesto nie robimy nic razem właśnie z tego powodu.
Faktem jest tez, że sama tez duzo pracuję i bywa, że jak on cos proponuje, to ja nie mam czasu, bo coś mam pilnego do zrobienia. Bywa, że się rozmijamy, ale generalnie niby się nadal kochamy. Na pewno z jego strony tak jest i nie mam co do tego żadnych wątpliwości, mówia to wszystkie jego czyny i słowa. Zawsze był i jest wierny. Nigdy na żadna dziewczynę nawet nie spojrzal, więc wiem, że mam wielkie szczęście. Ja z kolei trochę się wkurzam o wyjścia ze znajomymi, bo zawsze się przedlużają. Sama mam niewielu znajomych, bo w kraju gdzie mieszkamy trochę o to trudno a partner jest obcokrajowcem. Bywa, że czuje się trochę samotna, nie mam z kim się spotakć a partner mowi, ze przeciez mam jego i to wystarczy. Niezbyt rozumie moje problemy rodzinne, że musialam sie odciąc od wielu osob (poza rodzicami), bo za bardzo się na nich zawiodłam. Dla niego to nie problem, bo jego rodzina, to pzreciez teraz tez moja rodzina, więc rodzinę mam.

Ale do sedna. Zawsze myślałam, ze ten związek to na całe życie. Że nie ma szans, żeby ktos inny mi się spodobał, zeby poczuć cos do innego faceta. Ale chyba własnie to się dzieje. Nie wiem, co robic i co myslec. Z racji pracy bywam codziennie w pewnym miejscu, poznałam tam juz powierzchownie kilka osob. Mnie też duzo osób tam zna na zasadzie "znam z widzenia, znam jej imię, czym sie zajmuje i skąd jest". Czasami podrywali mnie starsi faceci, ale trzymałam ich na dystans, czasami z nimi pożartuje ale to tyle.
Poznałam tam też pewnego faceta w lecie 2022. Zaczęlo się od niewinnego zamieniania słow, co u ciebie, jak skąd jesteś, czym sie zajmujesz. Czasami cos ode mnie wyciągnal i zagaduje jak praca, życie itp. Zawsze jakies 5 minut, nie wiecej i tak jest do dzisiaj, ale im dlużej się "znamy", tym więcej juz było przeroznego zagadywania przez niego na rozne, luzne tematy. Czasami coś podpytywal, chociaz o sobie niewiele mowi. Taki mam charakter, że zawsze jestem usmiechnieta, lubie zażartowac, cos powiedzieć, co innych rozbawi. Może dlatego ciagle mnie zagadywał i robi to dalej. Miło nam się zawsze rozmawia, choć on jest w pracy. Widuję go 2 razy w tygodniu. raz na poczatku chcial dac mi swoj numer, ale odmowilam. Czasami mniej rozmawialismy, czasami 2 tygodnie w roku mnie nie było. Nie ukrywam, lubie z nim pogadac te 5 minut, chociazby na temat tego, że dzisiaj mam trochę pracy i nic mi sie nie chce albo samej zapytać, co u niego. Wydaje mi sie troche niesmialy, dłużej ze mna rozmawia i jest bardziej gadatliwy jak nikogo nie ma w poblizu albo jest mniej osób. Poza "incydentem" z dawaniem numeru zawsze jednak bylo wszystko na luzie, albo tak mi sie wydawało. Od czerwca 2023 zacząl jednak zagadywac mnie wiecej, wiecej się smiać jak rozmawiamy, nawet koleżanki z jego pracy zaczęły się trochę z tego nabijaći czasami robic mu siarę. Bywaly razy, że jedynie odpowiedzial, że u niego ok, a bywały momenty, że nawet sam podszedł i zapytał co u mnie, zwlaszcza w ostatnim roku. Taka trochę sinusoida. Ja coś tam zaczęłam zauważac, że może cos jest na rzeczy, że chyba mnie podrywa, ale cóż, zanim ja coś zauważe, to mijają wieki. Niektorzy przez to odpuscili, a on dalej (chyba) cos probuje. Mnie z kolei zawsze wydaje sie, ze jak ktos zagaduje, nawet facet, to dlatego, że jest miły albo że lubi rozmawiac z innymi.

Na jesieni 2023 jednak te nasze krotkie rozmowy czasami troszke się zaczeły wydłużać. Niektore, nie wszystkie, zalezy od dnia. Jak był dzien, ze bardziej pogadalismy, to innego juz mniej albo prawie wcale. Nie wiadomo nigdy było, o co mu dokładnie chodzi, a że ciagle jestesmy wśrod ludzi, to nie ma jak pogadac na osobności albo lepiej pokierowac rozmową. Raz nie było mnie 2 tygodnie a poźniej jak juz byłam, to gdzies przemknał obok, nic nie powiedzial nawet a później centralnie podszedł i zapytał co u mnie i w ogole i wyskoczył z tekstem patrząc w oczy, ze "chciałem juz cie zobaczyc". Nie powiem, dało mi to znowu do myslenia ale i coraz bardziej zaczynało mi sie to wszystko podobac. Że ktos znowu jest mną zainteresowany, ze podrywa (albo probuje) itd. Sama tez flirtowalam z nim podczas tych rozmow od czasu do czasu, nie powiem. Wiem, że nie powinnam, ale tak, to taka odskocznia od rzeczywistosci. Nawet nie wiem, kiedy w to wpadłam. Mój partner juz tego nie robi, bo zzesciej woli grac w gry niz gdzieś wyjść, czy cokolwiek innego. A tu nagle ktoś.

Wracając do owego faceta. W grudniu jeszcze bardziej zagadywał, pytał o wiecej roznych rzeczy, już nie na zasadzie co u ciebie, a ciagnał np. jakiś wczesniejszy wątek z poprzedniej rozmowy, typu moja praca albo studia, ktore wlasnie robię. Zauwazyłam, że dłużej przystaje by pogadac, jak nikogo albo prawie nikogo nie ma w poblizu. Jak są ludzie, to jest tylko cześć i ewentualnie jak sie masz i tyle. Raz tez był swiadkiem jak inny facet, sporo starszy ode mnie, z ktorym dobrze sie znają i którego ja tez znam, chciał zaprosić mnie na kawę, ja grzecznie odmowiłam, on zaś nie odezwal się juz potem do mnie tego dnia ani słowem. Potem było jeszcze w ostatnich 2 tygodniach kilka dłuższych rozmow, niby na luzie, ale było widać, że troche jest zestresowany. ja oczywiście jak zwykle, na luzie, lubie pogadac, ale coraz częściej łapałam się na tym, że o nim myslę i zastanawiam się, co miał on na mysli, albo co będzie kolejnego dnia z jego udzialem. Tak było do tamtego tygodnia. Wtedy nastapił przełom i w szoku jestem do dziś. Z racji świąt w ostatnim tygodniu roku widzialam go tylko raz. Znowu byla dluższa pogawedka, ale nic specjalnego.

W tamten wtorek jednak zrobil coś, co mnie zaskoczyło. I to porządnie. Wiem, że zawsze w pracy jest we wtorki i był. Ale udal, że mnie nie widzi. Zaczęłam pracować, otworzyłam kalendarz itp., zaczelam coś planowac na styczen. Słyszałam go gdzieś z dala za plecami oraz jak wychodził z innego pomieszczenia, ktore tez było za moimi plecami. Zaabsorbowana praca nagle ni z tego, ni z owego poczułam, że ktos podszedł i mnie przytulił i mowi mi "Wszystkiego najlepszego w nowym roku". TO BYŁ ON. :O Odruchowo troszke sie przestraszyłam, tak typowo, i nawet śmiejąc sie mu to powiedzialam. Przyszedl tak cicho, że nawet nie usłyszalam. Zaczelismy rozmawiac. Zapytal, co umnie, jak po Swiętach. Powiedzialam, ze za 3 dni mam urodziny i jeszcze troche poświętuję. Zapytał ile mam lat, trochę pozartowalam, nim zgadnął, w koncu zgadnąl, ale był zaskoczony, że mam 33 lata, kiedy on dałby mi max 25. Ja z kolei zapytałam, ile ma on. Niby ma 35, moze tylko tak powiedział, bo w każdym razie wcale na tyle nie wyglada. No i potem kolejny szok, bo powiedział, że życzy mi wszystkiego najlepszego z okazji urodzin i znowu mnie usciskal, ja odpowiedzialam tym samym. Pogadalismy jeszcze z minute i sobie poszedł. A na odchodne oczywiście odpowiedział "na razie" z wielkim usmiechem. Ja zresztą leż....
Po tej sytuacji juz coraz mniej mam wątpliwości, ze on ma jakies zamiary wzgledem mnie. Nie wiem tylko jakie i jak powazne. Trudno duzo wiedziec, jak wszystko dzieje sie troche publicznie i to własnie przeszkadza. Przez to wszystko zdalam sobie sprawe, że chyba troche się w nim zakochalam i teraz nie wiem co dalej. Nie chciałabym go zranić, ale też nie wyobrażam sobie, ze nagle miałby teraz zniknąć. Ciągle o nim myslę. Myslę, co bedzie kolejnym razem, jak go zobaczę.
Najgorsze, że w dodatku on chyba mysli, że jestem wolna, bo nigdy nie zapytał mnie o chłopaka, ja tez nigdy nic takiego mu nie powiedzialam a z moim chłopakiem tez nigdy ani on ani nikt nie widzial, bo prawie nigdzie nie wychodzimy. Co do mowieniu o chłopaku, to teraz jak ktos nie pyta, to nie mówię, że go mam, bo kiedyś skończyłam przez to z wielkim problemem z jednym facetem. Dlatego nic mu nie mowiłam, chociaz pewnie powinnam. Poza tym wydawalo mi sie to wszystko na tyle niewinne, że nie ma po co mówić. Nie było też w mojej ocenie okazji ku temu. Ot, były zwykłe gadki-szmatki. Ale zaczełam w to niechcący dalej brnąć a teraz chyba będzie big problem. Z jednej strony chcialabym, żeby to się rozwinęło. Trochę zaczelo mi na nim zależeć. Z drugiej strony wiem, że to zdrada i zranie bardzo mojego partnera oraz ryzykuje rozpad obecnego zwiazku i wywrócenia zycia do gory nogami. Tego faceta też nie chcę ranic. Cokolwiek nie zrobię, będzie żle, bo już chyba trochę za daleko to zaszło. Ale z drugiej pokusa jest silna. Pewnie dlatego, że od lat jestem tylko z jednym partnerem a w młodości nie byłam nigdy z innym. Co myslicie? Co radzicie? Brnąc w to dalej? Zdecydowac sie na romans, jesli on też tego bedzie chciał? A może tylko umwoić się z tym facetem na rozmowę, wyjawic, ze kogos mam i wrócić z podkulonym ogonem do partnera nic o tym nie wspominając?