Opiszę od początku do końca: dwoje ludzi po przejściach próbuje odnaleźć szczęście, miłość i zbudować nowy dom. Ona w wieku 42 lat, w kilka miesięcy po rozwodzie z mężem, który na boku znalazł pocieszycielkę i z nią nową drogę wybrał. Mają dwójkę dzieci w wieku 9 i 19 lat, które zostają z mamą i mieszkają wspólnie w domu z rodzicami. On w wieku 49 lat, rok po rozpadzie związku w którym został zdradzony i w pięć lat po rozwodzie. Z małżeństwa ma dwoje dzieci w wieku 15 i 22 lata, które mieszkają w sąsiedztwie z mamą, a sam mieszka wraz z schorowanym tatą i bratem (bliźniakiem) alkoholikiem. Poznają się na facebookowej grupie dla samotnych na przełomie 2014/2015 roku i zaczynają zbliżać się do siebie poprzez rozmowy. Mieszkają na przeciwległych krańcach Polski i dzieli ich ponad 600km. Pod koniec lutego 2015 roku pierwsze spotkanie, wyznania miłości i skonsumowanie związku. Zaczyna się wspólne planowanie przyszłości lecz okoliczności i warunki temu nie sprzyjają. On zajmuje się chorym synem i gromadzi środki na operacje, które mają postawić syna na nogi. W domu pomaga tacie, który leczy nowotwora i walczy z alkoholizmem brata, a raczej bratem który nie chce poddać się leczeniu. Ona próbuje otrząsnąć się po koszmarze rozwodu, który nieoczekiwanie przybrał formę walki współmałżonków i odbudowuje spokojny i bezpieczny rdomr1; dla dzieci. Oboje bez oszczędności i jedyne czego mają w nadmiarze to rmiłośćr1;, którą się darzą i którą sobie okazują. rMiłośćr1; ująłem w cudzysłów, bowiem po 7 latach okazało się, że była ona inna niż obojgu się wydawało (o czym będzie dalej). Z uwagi na dzielącą odległość spotykamy się na kilka dni, raz w miesiącu i trwa to tak do jesieni 2015 roku gdy jej starszy syn wyjeżdża do innego miasta studiować. U mnie po kolejnej pijackiej burdzie brata, tata wyrzuca go z domu i tym samym bratu wysycha źródło dochodów, które miał z wynajmu swojego mieszkania lecz od teraz jest więcej spokoju, bynajmniej czasem. W listopadzie 2015 r. ukochana wypowiada pracę i wraz z młodszym synem przeprowadza się do mnie. Warunki mieszkaniowe są ciężkie i w trójkę mieszkamy w jednym pokoju, a poszukiwania dla niej pracy przynoszą efekt doraźny, tj. znajduje pracę lecz póki co nie w zawodzie. Razem mieszkamy do wiosny 2016 roku i gdy jej starszy syn rezygnuje ze studiów, to tym samym sytuacja wymusza wynajęcie mieszkania dla niej i dzieci. U mnie sytuacja w domu coraz cięższa. Tata po kilku operacjach, a po wyrzuceniu brata z domu odpuszcza walkę z jego alkoholizmem, zaczynając go kryć i ukradkiem wspierać. Operację syna udało się sfinansować jesienią 2016 roku z oszczędności i ofiarności ludzi dobrej woli. To bardzo trudny okres, logistycznie trudno związać koniec z końcem i większość czasu spędzam w szpitalach lecz mam wsparcie ukochanej i to pozwala mi przez to przejść. W marcu 2017 roku umiera jej tata, a w cztery miesiące po tym mój tata. Mieszkamy oddzielnie lecz spędzamy ze sobą bardzo dużo czasu i mimo przeciwności losu uznawałem ten okres za szczęśliwy. Zacząłem też gruntowny remont mieszkania abyśmy w końcu mogli zamieszkać razem i w remoncie tym pomaga mi moja ukochana. Leczenie mego syna ciągle jest w toku i wciąż wymaga sporego zaangażowania oraz wiele czasu, bowiem wizyty kontrolne odbywają się w mieście oddalonym o kilkaset kilometrów. Brat alkoholik wciąż przysparza problemów lecz w dniu końca żałoby po śmierci taty, umiera i choć zarzekałem się, że już nigdy nawet palcem dla niego nie kiwnę, to organizuję pochówek brata. Po pogrzebie ze zdwojoną siłą (aby nie myśleć) chcę zakończyć remont lecz po miesiącu wydarzyło się coś co wspólne zamieszkanie z ukochaną i jej dziećmi uczyniło niemożliwym. Opisałem to swego czasu w wątku: http://www.zdradzeni.info/news.php?readmore=5705 Gdy opadła kurtyna i ukochana obnażyła twarz potwora, to związek choć trwał chylił się ku upadkowi. Dwa lata po incydencie z jesieni 2018 roku, ukochana z pobudek ekonomicznych postanawia dorobić i angażuje się w projekt z fotografem z miasta ościennego. Angażuje się całą sobą tak bardzo, że przez całe wakacje 2020 roku, nie znajduje ani chwili dla mnie. Gdy wszczynam o to awanturę, ukochana postanawia wyjechać (wyprowadzić się) do domu rodzinnego ale znowu ją zatrzymuję. Na marginesie dodam, że pobudki finansowe były tak silne, że przez całe wakacje nie zarobiła ani grosza ale za to odkryła w sobie nowe hobby r11; fotografięr30; Zapytana zaś o to r11; po co jej to było, odpowiada r11; rdla przyjemnościr1;. Z dnia na dzień coraz trudniej z nią się rozmawia i gdy tylko temat ociera się o najdrobniejszy dla niej dyskomfort to starą metodą milknie lub zamyka za sobą drzwi i ucieka. W grudniu 2021 roku ukochana udaje się na imprezę wigilijną organizowaną u niej z pracy lecz zapomina mnie poinformować, gdzie ona się odbywa, kiedy i w jakim gronie. Kolejna tajemnica i znowu jestem winny, nie wiadomo czego się czepiam, a ona przecież wie na co może sobie pozwolić, a poza tym twierdzi, że r11; rnie muszę Ci się tłumaczyćr1;. Święta spędzamy oddzielnie i wtedy, w końcu uświadamiam sobie, że tak żyć nie chcę i już nie mogę. Zauważam jednak, że jej zależy i o dziwo znajduje dla mnie sporo czasu. Zdawać by się mogło, że wszystko zmierza ku dobremu, aż pewnego dnia spoglądając przez okno na ukochaną, która z psem spaceruje, doznaję olśnienia. Jej ucieczki od rozmów na trudne tematy, zostawiają mi już tylko jedno pole manewru i jedno podejrzenie r11; tak zachowuje się jedynie osoba, która ZDRADZIŁA. Pytam wprost: rkiedy mnie zdradziłaś?r1; i w odpowiedzi słyszę, że "dawno, dawno temu, ze sto latr30; " Niewierna przyznaje się do jednej zdrady, tuż na początku naszej znajomości, w czasie gdy miłość kwitła, a ja niemal lewitowałem nad ziemią ze szczęścia. Otóż po dwóch ze mną spotkaniach, w kwietniu 2015 roku, tuż po Świętach Wielkanocnych Ona zaczyna wątpić w realizację wspólnych planów oraz bycie razem i ukradkiem postanawia ten rozkwitający związek zakończyć. Przez messenger kontaktuje się z facetem spotkanym u koleżanki i mieszkając wtedy jeszcze u rodziców umawia się z nim na spacer i ostre rżnięcie u niego. Wyznanie tego ma miejsce 3 lutego 2022 roku. Płacze, szlocha, miłość wyznaje i wydawać się może, że tego żałuje. Jednak jej oczy zdradzają, że to nie wszystko. Po tylu latach przeszukiwanie facebooka i telefonu mija się z celem i tym bardziej, że zadbała o to aby jakikolwiek ślad zniknął. Kilka dni tłumaczę, że sensu skrywanie nie ma i z jednej zdrady robią się dwie, tzn. dwa spotkania i dwóch kochanków, czyli z każdym poprzez ostre rżnięcie chciała o mnie zapomnieć. Jednak oczy wciąż nieuczciwość zdradzają. Bezradny proszę aby przysięgła na życie dzieci, że nic więcej nie skrywa i taką przysięgę składa. Nie mija godzina od złożonej przysięgi i z dwóch zdrad robią się cztery zdrady, tzn. dwóch kochanków i z pierwszym trzy spotkania, a z drugim jedno i wszystkie z ostrym rżnięciem. Kolejna przysięga na życie mamy, że nic więcej już nie skrywa i po niej okazuje się, że zdrady ważniejsze od życia mamy. Następnie przysięga na życie brata i po tym na moje życie. Nie ma już na co przysięgać, wszystkich grzebiąc i stanęło na sześciu zdradach, tzn. pięć spotkań z pierwszym kochasiem i jedno z drugim. Zarzeka się, że żałuje, że głupia wtedy była lecz pytana dlaczego w obliczu zdrady wolała wciąż mnie zdradzać niż zdradzić tamte zdrady odpowiada, że wstydziła się przyznać. Tłumaczy jaką to dla niej traumą było i nie szczędzi mi szczegółów, o które wcale się wtedy nie dopominałem. Wiem więc, że ostre rżnięcie w czasie pięciu spotkań z pierwszym to były spacery, rozmowy, wesoły nastrój, śmiech i cztery orgazmy pod rząd (dwa bez wyjmowania) u jej Piotrusia oraz, że calutką ją wylizał i czuła się z nim tak zaspokajana jak kiedyś z ukochanym mężem z ich najlepszych czasów. To doprawdy silna traumar30; ale raczej nie dla niej, a dla mnie. Wtrącę tutaj ciekawostkę, otóż jej Piotruś był jej trzecim mężczyzną w życiu. Pierwszym mąż przez dwadzieścia kilka lat, drugim ja i ze mną dwa spotkania i trzeci Piotruś, a z nim ostre rżnięcia podczas pięciu spotkań (do tylu się przyznała). Po siedmiu latach pamięta jego orgazmy i jak cudnie jej cipkę lizał ale zapomniała czy loda choć raz mu zrobiła. Możliwe to jest? :D Nie pamięta także kiedy pożegnalne spotkanie mieli i czy było to w 2015 roku czy w latach kolejnych gdy co roku odwiedzić mamę jeździła. Zastanawiająca jest też jej przeprowadzka do mnie, bowiem po latach okazało się, że jej ukochany Piotruś obecnie mieszka 20km od jej (naszego) miejsca zamieszkania. Po niemal trzech tygodniach długich rozmów, potrafi już odrzucić tryb rozmowy w milczeniu, który żartobliwie nazwaliśmy trybem rMongołar1;, a w którym słowa nie wypowie. Ujawniło się też wiele jej perfidnych, nieludzkich działań i ja nie dostrzegam już w niej nawet kawałka człowieka. Zachowania które kiedyś z całą siłą potępiała u męża, czyli zdrada, oszustwa, perfidia, obojętność, fałsz i egoizm w niewyobrażalnej postaci skopiowała jak przez kalkę na siebie i tak przez 7 lat żyła u mego boku, to samo i z nawiązką mi serwując. Sama siebie zaczęła się bać (ponoć) i przeraził ją obraz kim się stała. Twierdzi że straciła panowanie nad sobą i funkcjonuje w dwóch trybach, rdobrymr1; i rzłymr1;, przy czym tryb rzłyr1; to 99% tego jaką jest. Zaczęliśmy się zastanawiać czy to choroba psychiczna (schizofrenia) czy opętanie i nawet umówiła rozmowę z bliskim księdzem sprzed lat aby pomógł lecz miało to miejsce w 1% jej zachowań czyli w tym tak zwanym trybie rdobrymr1;, który przeszedł w rzłyr1; i umówionej rozmowy nie podjęła. Co też przewidywaliśmy. Przyznała też, że dopiero teraz po 7 latach zauważa, że to ja o związek walczyłem co dotychczas odbierała jako próbę manipulacji i ograniczania jej swobód. Porównała moją walkę do swojej gdy walczyła o małżeństwo i dobro dzieci. Mnie przez 7 lat postrzegała jako "namolną muchę" od której się opędza i tak samo określa siebie gdy o małżeństwo walczyła, a mąż nie był tym zainteresowany. Przyznała także, że wiele razy zastanawiając się nad nami sięgała po opisy toksycznych związków, socjo i psychopatów, po czym te najgorsze cechy zauważała w sobie lecz nie skłaniało jej to do refleksji nad sobą. Nie spotkałem w życiu gorszego człowieka. Zdolnego z taką perfidią i bezwzględnością działać, tak okrutnego i tak egoistycznego. Co ciekawe, to ona wcale nie ma, ani nie miała wyrzutów sumienia i nie uważa siebie za kr30;rwę, obrażając się za takie określenie. Chora czy opętana?