Sam nie wiem od czego zacząć - pewnie większość z Was historię mojej zdrady uzna za banalną, sztampową, w pewnym sensie ,,łagodną" ponieważ nie byłem ani jej mężem, ani nie poświęciłem jej dekady życia. Chcę jednak przelać choć część swych myśli na papier, usłyszeć kilka słów prawdy, sam nie wiem... Związek trwał 3 lata - dla mnie jako 24-latka to sporo, związałem się z nią, gdy miałem spore powodzenie u dziewczyn, choć nigdy takim się nie wyróżniałem. Chyba każdy ma taki okres w życiu, gdy jest atrakcyjniejszy z różnych względów. Ona wcześniej miała kilku mężczyzn, jednak nie była z nikim dłużej niż kilka miesięcy. Pod wieloma względami była dla mnie ideałem - opiekuńcza, ale jednocześnie stanowcza, słodka, ale jednocześnie z wielkim temperamentem i charakterem - bardzo zawsze lubiłem takie dziewczyny, które na zewnątrz są pewne siebie, silne, a dla partnera troszkę inne - bardziej się otwierają, mówią o swoich słabościach, pozwalają zbudować zaufanie. Niezależnie od różnych faz związku bardzo ją kochałem, planowaliśmy wspólne życie. Coś się zaczęło psuć w ostatnim półroczu, ona miała problemy na uczelni, z magisterką i generalnie przeżywała depresje, a ja nie do końca umiałem jej pomóc tak jak chciałem. Ale pomagałem jak mogłem, jak umiałem. Na jesień pojechała na staż na kilkumiesięczny za granicę. Po powrocie mieliśmy zacząć budować nasze gniazdko, ja chciałem się oświadczyć, zacząć myśleć o wspólnej przyszłości już na stałe. Pojechała, było mi jej bardzo brak. Miałem do niej przyjechał po 1,5 miesiącu od pożegnania. Nie pojechałem. Na kilka dni przed planowanym wyjazdem powiedziała mi, że powinniśmy się rozstać. Tak po prostu. Jednego dnia pisała, że mnie kocha, że beze mnie nie poradziłaby sobie w życiu, żebym ją kochał tak jak do tej pory. Po 3 dniach od tego typu tekstów powiedziała, że już mnie nie kocha - że tak naprawdę nigdy mnie nie kochała tylko ,,myślała, że mnie kocha". Zerwała przez skypa, nie pokazując twarzy. Miała kilka zarzutów: o tym, że może nie byłem tak czuły jakby chciała, że czasami się złościłem jak miałem coś dla niej zrobić i nie miałem kiedy, że nie zawsze jej słuchałem - no cóż, nie były to bezpodstawne argumenty, ale nigdy o tym ze mną nie rozmawiała. Potem mi napisała, że od prawie pół roku przed rozstaniem kombinowała jak ze mną zerwać - że szukała momentu, że chciała to zrobić gdy będę silniejszy i zdrowszy (mam kilka dolegliwości w tym jedną dość poważną, ale nic co nie pozwala mi funkcjonować z dnia na dzień), ale teraz od 3 tygodni kogoś zna i zakochała się w tym kimś (wiadomo - obcokrajowiec). Że już mnie zdradziła i emocjonalnie i fizycznie. Poczułem się jak ostatnie zero, żałośnie, straciłem wiarę w siebie. Nie krzyczałem na nią, nie obraziłem jej, chciałem być ok. Powiedziałem, że kocham ją na tyle, że wolę by była szczęśliwa z innym niż nieszczęśliwa ze mną. Niby dojrzale. Po kilku dniach chciałem pogadać jeszcze raz, palnąłem kilka głupich rzeczy, złożyłem jej dziwną propozycję. Obraziła się, powiedziała, że się mnie boi, że nie spotka się ze mną, generalnie uznała mnie za złego człowieka. To mnie jeszcze bardziej uderzyło, bo źle mnie zrozumiała, z resztą ja sam siebie wtedy nie rozumiałem. Potem mi napisała, że jej nowy chłopak zabronił jej się ze mną spotykać, kontaktować itd. Najpewniej nigdy się już nie spotkamy. Pierwsze 2 tygodnie po rozstaniu były straszne. Należę do osób o silnym charakterze, ale nie potrafiłem sobie poradzić z tą sytuacją. Bo być może i charakter nie taki silny :P . Na początku odrzuciłem swoich przyjaciół, chciałem być sam. Chodziłem do pracy, wracałem z pracy, słuchałem smutów i kładłem się spać. Standard pewnie. Bardzo żałowałem, że nie starałem się bardziej, że jestem mało wartym facetem skoro nie utrzymałem przy sobie kobiety, którą tak mocno kochałem. W sumie tak myślę do dziś. Potem psychicznie wróciłem do jakiegoś standardu. Minął nieco ponad miesiąc od rozstania i nadal często o niej myślę i kocham ją bardzo, ale wiem, że to już koniec, nie łudzę się na żadne powroty, nie użalam się nad sobą. Takie jest życie i nie jestem jeden sam, którego to spotkało. Ale boli. Najbardziej mnie boli, że ona ma mnie totalnie w dupie. Z dnia na dzień. Dziś jest szczęśliwa dzieli się z całym światem tym jak bardzo jest radosna, że ze mną skończyła (portale społecznościowe etc.). A ja boję się, że nie będę miał już zaufania do żadnej dziewczyny. Nie chodzi o samą zdradę, ale jej uczucia byłem pewny. Brałem pod uwagę, że możemy się kiedyś rozstać, że będzie miała mnie dość, ale myślałem, że mnie kocha i to jest silne uczucie. Na 3 dni przed rozstaniem ,,kochała" mnie tak samo mocno jak po kilku miesiącach związku - w każdym razie tak wynikało z jej płomiennych wiadomości o miłości do mnie - typowe bla bla bla jak widać. I wiem, że nawet jeśli byłbym w stanie z kimś być to nie umiałbym mu ufać, nie myśleć o tym, że zaraz może mnie kopnąć w dupę. Niektórzy z Was powiedzą, że to mi minie i że też tak mieli. Ja jestem trochę inny, zawsze miałem problem z zaufaniem, a teraz nie mam go wcale. Tak naprawdę żadna kobieta nigdy mnie nie pokochała, czego bardzo żałuję. Jak kochałem i kocham dziś, wiem, że to może być uczucie, które przynosi ból. Generalnie chciałbym z kimś pogadać, kto choć trochę mnie zrozumie. Użalanie się nad sobą nie jest w moim stylu, to słabe i niemęskie. Sprostać temu jestem w stanie, ale mam takie dni, takie wieczory, w których jest trudno. Obecnie dużo pracuję, nie ukrywam, że chciałbym się spotkać co jakiś czas z jakąś dziewczyną - choćby pogadać na herbacie, bo takie spotkania zawsze mnie odprężały. Ale niestety zostawiła mnie w momencie, gdy jestem świeżo po studiach i muszę dużo pracować mając jeszcze trochę obowiązków po pracy. Myślicie, ze bycie singlem przez całe życie jest złe? Myślę, że ma trochę plusów. Staram się znaleźć jasne punkty tej sytuacji.