Mam 25 lat i piszę tu bo czuję się bezsilny, wszystko się rozpadło, ale zacznę od początku. Wszystko zaczęło się pięć lat temu, gdy po śmierci ojca miałem trudny okres, wtedy przypadkowo ją poznałem, miła urocza dziewczyna, miała to coś w sobie co mnie do niej przyciągało, zaczęliśmy się spotykać co raz częściej. Byliśmy parą cztery lata raz bywało lepiej raz gorzej jak w każdym normalnym związku, kupiłem pierścionek zaręczynowy chciałem się oświadczyć i wtedy zobaczyłem ją jak przytula się z nim, mówiła że to tylko stary znajomy, znają się od dzieciństwa i to było po przyjacielsku, oczywiście nie byłem zadowolony, bo kto by chciał żeby jego kobietę przytulał jakiś facet. Uwierzyłem jej bo czym by był związek bez zaufania. Jakieś dwa tygodnie później gdy emocje opadły postanowiłem że to jest odpowiedni moment aby uklęknąć przed miłością mojego życia r11; zgodziła się, byłem najszczęśliwszym facetem na ziemi, niestety radość nie trwała długo, pod naciskiem ów znajomego zadzwoniła do mnie i wyznała mi że wtedy mnie z nim zdradziła, gdyby sama tego nie zrobiła on miał mnie o tym poinformować. W pierwszej chwili doznałem szoku, nie docierało do mnie to co się stało i że w ogóle mogło się stać. Pojechałem do niej, płacz, przepraszanie, mówiła że to był największy błąd w jej życiu i że bardzo żałuje, zapewniała mnie że bardzo mnie kocha i prosiła o drugą szanse. Bardzo mnie zraniła ale postanowiłem że postaram się jej to wybaczyć, przez ponad osiem miesięcy starałem się jakoś z tym uporać, bywało ciężko bo jak ktoś może zrobić coś tak podłego swojej drugiej połowie, po tym zdarzeniu coś się zmieniło, skończyłor30; Wyobraź sobie coś czego jesteś pewien/pewna w życiu jak nic innego i nagle to tracisz, zostaje pustka którą trzeba jakoś zapełnić by móc wybaczyć. W momencie gdy myślałem że mi się to udało i wszystko się ułoży ona wbiła mi nóż w plecy sypiając z nim po raz drugi, mało tego zaszła z nim w ciąże, rozstaliśmy się, a ostatnio dowiedziałem się że wzięli ślub. Od momentu w którym dowiedziałem się że jest z nim w ciąży minęło ponad pól roku, pół roku piekła w którym już nie wytrzymuje, brakuje mi sił, chęci do życia na niczym mi nie zależy, nic nie czuję oprócz pustki, jak wrak i z każdym dniem jest co raz gorzej, już nie mam po co żyć.