Witam. Rok temu poznałam tę stronę dzięki pewnemu mężczyźnie, o którym zresztą mogłabym tu również napisać, ale jest to historia przedawniona i nie zamierzam do tego wracać, ale jeśli to czyta, pozdrawiam go serdecznie gestem Kozakiewicza. Mam siedemnaście lat, za parę miesięcy skończę osiemnaście i niecierpliwie oczekuję tego momentu, chociaż nasłuchałam się mnóstwo o tym, jak straszne i brutalne jest dorosłe życie. Dla mnie jednak bycie z dala od rodziców oznacza mentalny wypoczynek, bo być może z zewnątrz nie widać po mnie, żebym wielce przeżywała i cierpiała z powodu ich zboczeń i fanaberii, to jednak przecież podświadomie nie jestem w stanie się od tego uwolnić i czuję, jak mnie to wszystko wypacza, jak coraz bardziej się do nich upodabniam, jak staję się nieznośna dla innych ludzi, jak ja sama staję się kaleką, która nie potrafi sobie poradzić z żadnym wyborem, ani nawet z codziennymi czynnościami. Zaczęło się od tego, że gdy chodziłam jeszcze do szkoły podstawowej, miałam dobrą koleżankę. Często przyjeżdżałam do niej, ona do mnie, przy tym nasi rodzice spędzali ze sobą dużo czasu przy kawie i tak dalej. I stało się tak, że moja matka zdradziła ojca z ojcem tej koleżanki. Ojciec wariował, gdy się dowiedział, niszczył wszystko, gonił ją z siekierą (mieszkamy w bardzo małej wsi), groził nożem, ale miałam wtedy tyko bodajże dziesięć lat, mój brat pięć, nikt na nas nie zwracał uwagi. Dobrze, że wtedy mieszkali z nami jeszcze dziadkowie i w pewnym sensie trzymali wszystko w ryzach, choć w praktyce najczęściej tylko dolewali oliwy do ognia. Potem moja matka zachorowała. Byłam z nią na policji, gdzie złożyła absurdalne zeznania, których w szczegółach nie chcę opisywać, bo posądzilibyście mnie o fantazjowanie. Trafiła do szpitala psychiatrycznego. Do dziś, biorąc leki, jest trochę otępiała. Powiedzmy, że potem dało się wszystko znieść. Często i tak powracały ataki białej gorączki u ojca, zwłaszcza, że jest on alkoholikiem odkąd pamiętam. W podstawówce, gdzie jedną z nauczycielek była żona tego człowieka, z którym zdradziła matka nie miałam nigdy zbyt łatwo, chociaż byłam dzieckiem od zawsze, nie chwaląc się, bardzo zdolnym, inteligentnym. Dokuczano mi, zwłaszcza robili to rówieśnicy, bo byłam inna, zamknięta w sobie, miałam inne zainteresowania i aspiracje. Ale nigdy nikt nie zwracał uwagi na to, że przychodzę do domu z płaczem, być może czasem babcia kazała mi się nie dawać tym zaczepkom. Poszłam do gimnazjum, zaczęłam dojrzewać i wtedy miałam straszny kryzys wartości, nie wiedziałam, kim właściwie jestem i jak mam postępować, bo nigdy tak naprawdę nikt ze mną nie porozmawiał, nie wsparł. Wtedy też zaczęłam się strasznie kłócić z ojcem, który nazywał mnie dziwolągiem, nienormalną, pasożytem, darmozjadem, gówniarą, która nie wie nic o życiu i na dodatek umyślił sobie, że się puszczam. Nienawidziłam go niesamowicie, bo wszystko to było nieprawdą. Ja byłam po prostu innym człowiekiem, niż oni wszyscy, mnie nie satysfakcjonowało to, co dla nich było wierzchołkiem góry pragnień. Po tym, jak parę razy musieliśmy uciekać od ojca nocą w zimę i iść parę kilometrów do dziadka ze strony mamy, zawsze przyjeżdżał po nas i udawał skruszonego tatusia. A moja matka wracała, bo tylko on pracuje i jesteśmy od niego uzależnieni finansowo. Potem on zaczął zdradzać. Raz jedna, starsza kobieta, bo w takich gustuje, poznana w sanatorium. Obrzydliwa, prymitywna, której sikał na pysk robiąc zdjęcia. Tak, widziałam. Znam każdy szczegół życia seksualnego mojego ojca, bo nie omieszka się tym na głos chwalić matce przy mnie i bracie. Potem jeszcze kilka podobnych starych bab. Matka wiecznie pokorna i poddana jemu, o nas, o dzieci właściwie nikt nie dba, bo jeśli mamy jedzenie, to przecież mamy wszystko.
Potem ona. Kolejna kochanka. Kiedy matka po raz pierwszy zrobiła ojcu za nią awanturę, znowu dopadła go biała gorączka, zaczął wyzywać nas wszystkich od darmozjadów, chciał już odkręcać gaz, potruć nas wszystkich, ale że dziadek jeszcze żył, chciał go przywieść do porządku. I wtedy stało sie coś, przez co straciłam wiarę w jakiekolwiek prawa miłości i szacunku, bo ojciec zaczął okładać kijem od szczotki dziadka, czyli swojego własnego ojca. Ten ze złamaną ręką, trafił do szpitala i ręka ta nigdy mu się już nie miała okazji zrosnąć. Zmarł rok po babci, czyli jakoś w marcu ubiegłego roku.
Dzisiaj wygląda to tak. Ojciec chla i zachowuje się jak totalny idiota. Wrzeszczy na cały dom, wyzywa nas. Przez większość czasu jest u tej swojej kochanki, bo matka się nie opiera. Kiedy nie jest u niej, tylko w domu, siedzą wiecznie z matką pod oknem, piją i palą wagony papierosów, grzebią w telefonach, podśmiewają się. Ojciec ciągle pisze do tej swojej esemesy, czyta na głos to, co dostaje od niej. A ona denerwuje się, że ojciec "niańczy" nas, że przyjeżdża do domu, obrzuca błotem matkę i nas. Czyta to wszystko, tak jakby robił nam wyrzuty, że tu jest, a nie u niej. Odnoszę wrażenie, że ich obu, matkę i ojca podnieca ta sytuacja. Mimo, że wiadomo, gdzie i co prawdopodobnie robi u tej kochanki ojciec, często słyszę "rodziców" uprawiających seks. Kiedyś matka przywiozła tę kobietę na konfrontację do nas do domu, mój brat płakał, ja jak zwykle, siedziałam u siebie w pokoju pokazując, że gardzę tą całą sytuacją. Ojciec zwracał się do niej pieszczotliwie, matka rozmawiała z nią po przyjacielsku. Mówili mi "to twoja ciocia", to samo do brata, tak jakbyśmy byli głupi i nie wiedzieli, co tu się dzieje. Bo tak jest ona ogólnie nazywana w tym domu, naszą "ciocią". Ojciec mówi, że będę u niej mieszkać, jak pójdę na studia, ale nie mam najmniejszego zamiaru brać udziału w tym ich pieprzonym trójkąciku. Mój brat jest w ostatniej klasie podstawówki i widać po nim najlepiej skutki braku wychowania, widać, jak brakuje mu ojca. Całe dnie siedzi przy komputerze, nie uczy się w ogóle, robi, co mu się podoba, bo to nikogo tu nie obchodzi. Kiedy starzy zaczną się kłócić i znowu obrzucać się różnymi przemiotami, bić się, próbuję ich rozdzielać, ale oni swą tak porążeni w tym swoim amoku, że nie dostrzegają, żeby istniało cokolwiek poza nimi. Ostatnio zrezygnowałam z rozdzielania ich. Po prostu wyszłam z domu, zadzwoniłam po jedynego kolegę, który mieszka w tej okolicy, przyjechał po mnie i pozwolił zostać mi na noc. Oczywiście za jakiś czas zadzwonił tatuś, że mam wrócić, bo dzwoni na policję, bo nie mogę zostawać u chłopaków (oczywiście oni nie wiedzą, ile razy ja tak naprawdę nocowałam poza domem i nikt tego nawet nie zauważył). Wyrzucał mi, że musi wydawać na benzynę pieniądze, bo ja sobie opuszczam dom dla swojego widzimisię. I że to ja jestem najgorsza. Żałosne jest to, co widzę każdego dnia. Wolę, jak go nie ma, jak jest u tej swojej starej kretynki, która mu daje wskazówki "jak wychowywać", a raczej, jak poniżać. Kiedyś przeczytałam przypadkiem esemesa w starym telefonie ojca, którego używałam, że "kocha ją bardziej niż dzieci". Jak jest w domu, ciągle tylko wypominanie, że musi "łożyć", że tyle lat nas utrzymuje. JA SIĘ NIE PROSIŁAM NA TEN ŚWIAT, KU* WA i wydaje mi się, że taki jest już jego zasrany obowiązek. Ale on oczekuje czołobitności. Jestem w takim wieku, że potrzebuję wielu rzeczy, niestety ograniczam się do minimum. Na całe szczęście mam cudownego chłopaka, który mi zawsze pomaga i oferuje mi, żebym z nim wyjechała za granicę niedługo w wakacje. Najgorsze jest to, że mieszka daleko. Wiem, że nie mogę milczeć, tak jak to robię już od długiego czasu. Muszę coś zrobić. Ale z drugiej strony wiem, że ja nic nie zdziałam, bo matka jest naiwna i nieporadna, a ojciec najważniejszy na świecie. On nie chce się od nas wyprowadzić, bo "boi się alimentów" i "to jego dom". Powoli nie wytrzymuję widoku jego gęby i tej całej sytuacji. Jego gadania, wypominania, szkalowania. Ja chcę i muszę się rozwijać, mam całe życie przed sobą, nie chcę go marnować mieszkając w tak pomylonym domu gdzieś w zupełnej dziurze, gdzie nie ma żadnych perspektyw. Jedyne, o co się martwię tak naprawdę, to mój brat, nie chcę go zostawiać z nimi. Pomóżcie, proszę.